i could take or leave it, if i please

เออใช่-ชีวิตนั้นผุพัง                                ห้อหุ้มความหลังคราบสนิม

ปร่าขมเศร้าเหงาเราเคยชิม                                 ผ่านพ้นลองลิ้มรสน้ำตา

จะดื่มด่ำความสุขอย่างไรได้                                ที่เห็นและเป็นไปก็หนักหนา

อาจบ้าง-นานครั้งบางเวลา                                  หยาดฝนโปรยมาให้รื่นเย็น

ถูกแล้วที่รักเราสึกกร่อน                       หวั่นไหวโอนอ่อนอย่างตาเห็น

พอแดดพ้นลมผ่านเพียงยามเย็น                         เราอาจเป็นส่วนเสี้ยวอันสิ้นแรง

หยัดยืนอย่างคนไม่อยากยืน                                 จากค่ำจวบคืนไม่เห็นแสง

บางคราวใครเห็นเป็นกำแพง                                หวังพักพิงเติมแต่งเรากลับล้ม