i could take or leave it, if i please

ร้อยโยงซึ่งเส้นสาย       วันคลี่คลายยังไม่เห็น

ซ้อนทับทุกยามเย็น                     และติดยึดมายาวนาน

พลีตนเป็นหนทาง                      ใครแวะวางล้วนข้ามผ่าน

หลงเหลือแต่ร้าวราญ                   ไว้แขวนฝันกับแสงไฟ

         เปลี่ยวเปล่าก็หยัดยืน         จนรุ่งตื่นของวันใหม่

คืนหนาวยาวเท่าใด                     หัวใจใครจักรับรู้

เอาเถอะ-ถึงเดียวดาย                    ในความหมายฉันยังอยู่

สุขเศร้าจะลองดู                     แม้โดดเดี่ยวจะเป็นไร