i could take or leave it, if i please

โลกของตัวอักษร

Dec 16, '07 1:54 AM
for everyone

เพราะมีกลอน มีบทกวี ภาษาจึงไม่ได้เป็นเพียงถ้อยคำพูดคุยทักทาย แต่กินความถึงอารมณ์ (ว่าไปนั่น)

ลองกันสักตั้ง กลอน กาพย์ กลอนเปล่า หรือจะกลอนประตูก็ได้ มาสนุก ๆ กัน

Next: ที่พักพิง

27 CommentsChronological Reverse Threaded

anny29 wrote on Mar 27

เจ้าของบ้านไม่อยู่รื้อบ้านไปมาเลยเพิ่งเห็น โลกของตัวอัษร
เลยขอร่วมสนุก ซักหน่อย
แต่กลอนอันนี้แอนไม่ได้แต่งเองนะค่ะ แต่คนแต่งชื่อแอนเหมือนกัน งงไหม(ก็ชื่อเล่นเหมือนกัน) เพื่อนแต่งแล้วส่งเมลล์ให้เพื่อนๆในกลุ่มด้วยความคิดถึง นะค่ะ

"บางคราวเหว่ว้า...
ทั้งที่รู้ว่า...เธออยู่ที่ไหน
บางครั้งรู้สึก..น้อยใจ..
ไม่รู้ทำไมทั้งที่ใกล้กัน
อยู่ตรงนี้แต่เหมือนไกลห่าง
เหมือนมีม่านบาง ๆ มากางกั้น
เงียบเหงาหัวใจหวั่น ๆ
เวลาเธอนั้น..เฉยชา
สนใจกันสักนิด..
หากเธอยังคิดว่ามีค่า
อย่าปล่อยให้ใจเปื้อนน้ำตา
ช่วยทำให้รู้สึกว่า...ยังรักกัน"

พอไปได้ไหมค่ะ

mundalayla wrote on Mar 31

ขอบคุณครับที่ร่วมสนุก (ทำอย่างกับชิงโชค น่ารักดีครับ

piwthunya wrote on Apr 1

สวัสดีคุณชเล..
นอนไกลเปล ณ แห่งไหน
ทำอ้อล้อตำบลใด
หรือว่าไป..กับน้าชัช - ฮ่า ฮ่า
ขอแนะนำที่ทาง
แสงสว่างต้องค้นหา
ไปกินเหล้ากับน้องยา
แกล้มกับปลา-กบทอดเทียม

piwthunya wrote on Apr 1

อุ่นละไม..เมื่อเห็น ว่าคุณอิ่ม
เธอพับพิมพ์รอยยิ้ม ใส่ใจฉัน
อิ่มความรัก จนใจป่อง ต้องแบ่งปัน
อวบความฝัน มากไปหน่อย ไขมันเกิน

"ส่งชิงโชคอีกอันนะครับ"
ปล. พรุ่งนี้เจอกัน 6 โมง ครึ่งนะเพ่ !

mundalayla wrote on Apr 1

"ส่วนที่หายไป" รู้ว่าแกชอบน่ะปิ๋ว
เปิดเพลงอ่อนไหวหลับตา
ค้นหาส่วนเสี้ยวขาดหาย
ลึกลึกหัวใจเดียวดาย
ไม่พบความหมายชีวิต
ปิดเพลงแข็งขืนตื่นมอง
ทำนองเวียนแว่วยึดติด
กลางโลกเทาหม่นมืดมิด
ที่ทางน้อยนิด...ยังตกหาย

โอเคน้อง อย่าสายเด้อ

davidinspire wrote on Apr 1

เปิดเพลงอ่อนไหวหลับตา
ค้นหาส่วนเสี้ยวขาดหาย
ลึกลึกหัวใจเดียวดาย...

เราจะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง

davidinspire wrote on Apr 1

คิดว่าคงพอส่งประกวดได้นะ 55

mundalayla wrote on Apr 1

davidinspire said

คิดว่าคงพอส่งประกวดได้นะ 55

ส่งเด้เพ่ ส่งมาอีก

piwthunya wrote on Apr 3, edited on Apr 3

"ส่วนที่หายไป"
อยู่ห่างไกลไร้คืนหวน
คลื่นเวลาแทรกรบกวน
ตรงกลางส่วนที่หายไป

"วันหลังจะแต่งต่อให้จบครับ.."

Comment deleted at the request of the author.

mundalayla wrote on Apr 5

"ส่วนที่หายไป"
อยู่ห่างไกลไร้คืนหวน
คลื่นเวลาแทรกรบกวน
ตรงกลางส่วนที่หายไป

"วันหลังจะแต่งต่อให้จบครับ.."

จะรอ จะรอ

reeraya wrote on Apr 9

ขอเวลาไปนั่งคิด โปรดจงติดตามต่อไป
พรุ่งนี้เค้ามีสอบไง ว่างเมื่อไหร่จะมาเยือน

(^______________^)

piwthunya wrote on Apr 11

สาดน้ำ..วันสงกรานต์
สาดเบิกบาน ค่อยๆที
สาดเบาๆ อย่างปราณี
สาดฤดี ด้วยความรัก

mundalayla wrote on Apr 11

สาดน้ำ..วันสงกรานต์
สาดเบิกบาน ค่อยๆที
สาดเบาๆ อย่างปราณี
สาดฤดี ด้วยความรัก

งั้นเชียว

prachotsuda wrote on Apr 29

รากแห่งความเกลียดชังหยั่งลึกลงในใจ ดูเหมือนมันแผ่กิ่งก้าน เติบโตทักทายกับความมืดมนอนธกาลที่ปกคลุมชีวิตฉันอยู่ในตอนนี้...

prachotsuda wrote on Apr 30

กับอีกครั้ง...ที่ฉันถอดความเป็น"อัตตา"วางลง
ตื่นจากฝันที่ปราศจากความหวัง
สัมผัสความเป็นจริงอันแสนเจ็บปวด
ดำเนินชีวิตไปตามทางมืดบอด...ไร้ที่ยึดเหนี่ยว
แต่ยังคงไข่วคว้าหาซากเถ้าแห่งความหวังที่ไม่มีวันจะเป็นจริงขึ้นมาได้
ด้วยหยาดน้ำตา และความเจ็บร้าว
รชตสุดา 16 พ.ค.42/24.10 น.

mundalayla wrote on Apr 30

prachotsuda said

กับอีกครั้ง...ที่ฉันถอดความเป็น"อัตตา"วางลง
ตื่นจากฝันที่ปราศจากความหวัง
สัมผัสความเป็นจริงอันแสนเจ็บปวด
ดำเนินชีวิตไปตามทางมืดบอด...ไร้ที่ยึดเหนี่ยว
แต่ยังคงไข่วคว้าหาซากเถ้าแห่งความหวังที่ไม่มีวันจะเป็นจริงขึ้นมาได้
ด้วยหยาดน้ำตา และความเจ็บร้าว
รชตสุดา 16 พ.ค.42/24.10 น.

ขอบคุณครับ
ขอให้ชีวิตทั้งลืมตาและหลับฝันได้ปล่อยวางบางสิ่งลง และเดินยิ้มได้อย่างหายใจคล่องครับ

piwthunya wrote on May 1

เมื่อเธอยิ้มสบตา
หัวใจว้า..วุ่นจัง
ถ้าเธอเป็นขนมปัง
ฉันคงสั่งมาชิม
"พอดีไปนั่งร้านบลูบาร์ มีสาวคนหนึ่งมองมาแล้วยิ้มให้ หัวใจอ่อนไหวแกมสดชื่น ..เธอคือดอกไม้เที่ยงคืน..เสียดายไม่ได้เด็ดมาชม"

mundalayla wrote on May 2

เมื่อเธอยิ้มสบตา
หัวใจว้า..วุ่นจัง
ถ้าเธอเป็นขนมปัง
ฉันคงสั่งมาชิม
"พอดีไปนั่งร้านบลูบาร์ มีสาวคนหนึ่งมองมาแล้วยิ้มให้ หัวใจอ่อนไหวแกมสดชื่น ..เธอคือดอกไม้เที่ยงคืน..เสียดายไม่ได้เด็ดมาชม"

ดอกไม้บานเที่ยงคืน
ยากฝืนไม่เพ่งมอง
โดยแท้ใครจับต้อง
อาจลอยล่อง"เมาดอกไม้"

อารมณ์เปลี่ยวเชียวนะเมริง

piwthunya wrote on May 2, edited on May 2

แสงอรุณดูอวบอิ่ม
สบตายิ้มรับวันใหม่
แล้วล้างหน้าช่วยชื่นใจ
ก้าวเดินไปหยิบแก้วคุ้น
ต้มน้ำเย็นร้อนๆ ฉ่า
ถึงเวลากาแฟอุ่น
ตักน้ำตาลอย่างสมดุล
เช้าแรกรุ่นช่างลงตัว
จิบหน่อยๆ จิบละนิด
เพลินพลางคิดสบายหัว
มวลดอกไม้เป็นครอบครัว
ดั่งบอกบัวผลิแย้มบาน
สุขเปี่ยมล้นมนต์ชวนฝัน
กาแฟนั้นพาหอมหวาน
สะดุ้งตื่นหมดสำราญ
สงสัยงานไม่ทันแน่ ! !

prachotsuda wrote on May 3

mundalayla said

ขอบคุณครับ
ขอให้ชีวิตทั้งลืมตาและหลับฝันได้ปล่อยวางบางสิ่งลง และเดินยิ้มได้อย่างหายใจคล่องครับ

ขอบคุณเช่นกันค่ะ ไว้จะค้นงานเก่าๆ สมัยเรียนที่หอการค้าฯมาลงนะ แต่ตอนนี้ก็ยังเรียนอยู่(อีกรึเนี่ยยยย) ถ้าเป็นงานเขียนก็คงจะเป็นงานแบบกึ่งๆวิชาการน่ะค่ะ

piwthunya wrote on May 21

เติมหวานน้ำตาลขาว
เพิ่มเรื่องราววันแสงสวย
อาจช่วงฝนร่ำรวย
ดั่งแพงพวยผลิรื่นรมย์..
น้ำผึ้งละมุนหอม
ผีเสื้อตอมหายขื่นขม
รักฝันต้องนิยม
กลั่นกล่อมกลมห่มฤดี..
ตัวเอกกาแฟกรุ่น
มิต้องลุ้นเข้มสุขี
น้ำร้อนอย่ารอรี
ช้าเดี๋ยวมีต้มอีกรอบ !
อย่าลืมนมข้นขุ่น
สร้างสมดุลไร้ชุ่มกรอบ
หอมมันหวานขมชอบ
อยากหิ้วปลอบฝากคนหมอง..
ให้เธอผู้ผิดหวัง
ก่อพลังเป็นเจ้าของ
กาแฟฝันเสกสมปอง
ช่วยจับจองโลกส่วนยิ้ม...

piwthunya wrote on Jun 2

บางทีก็ยิ้ม
บางช่วงก็เหงา
บางครั้งก็เศร้า
เหมือนเกาเหลารวมมิตร

piwthunya wrote on Jun 2, edited on Jun 2

บ่นถึงดวงดาว..คืนอุ่น
ว่าคนเคยคุ้น..ห่างหาย
เหมือนจันทร์เสี้ยวนั้น..กลับกลาย
สลายไปกับเมฆคล้ำ
ปล่อยปะละเลยความคิด
ลืมหน่อยสักนิดเตือนย้ำ
ดาวเอ่ยว่าคืนเต้นรำ
ยามค่ำสุขดี..เหว่ว้า

piwthunya wrote on Jun 2

ดื่มสุรา....
เคล้านารี
เดินอยู่ในดวงฤดี
เปล่าชิดกาย..

piwthunya wrote on Jun 2

ในความเงียบงัน..
ฉันได้ยินเสียง
เสียงนั้นมีพลัง...

piwthunya wrote on Jun 10

พระอาทิตย์หลับแล้ว
แต่น้องแก้วไม่หลับ
มัวแต่นั่งนับนอนนับ
คิดจะจับดาวหรืออย่างไร
เหมือนน้องแก้วเหนื่อยๆ
ล้าๆเมื่อย..ช่วยนวดเอาไหม?
เพ้อๆงงๆ ..ยิ่งดูยิ่งไกล
เดี๋ยวจะเป็นไข้กันหนอพอดี
เงินน้อย แฟนป่วย หรือเปล่า?
ดื่มเหล้าอย่าเลย..หลีกหนี
ได้ข่าวว่าอยากบวชเป็นชี
สักสามสิบปี..แย่จัง
พระอาทิตย์ร้อนๆ ยังตื่น
ทำหน้าระรื่นมีหวัง
ท้อมากช่างเถอะ..เติมพลัง
พระอาทิตย์ไม่มีตังส์..ยังอยู่หลายปี..

audio reply video reply

Add a Comment

© 2008 Multiply, Inc. About · Blog · Terms · Privacy · Corp Info · Contact Us · Help