i could take or leave it, if i please

สำหรับ “โอ”

        แด่ใครบางคนที่ข้างเตียง      น้ำตาเธอหล่นเรียงจนรุ่งเช้า

อีกคนปิดเปลือกตาอันบางเบา        ต่างรู้-รุ่งเช้าก็เท่านั้น

เธอร้องไห้มาข้ามคืน               ปลอกหมอนเปียกชื้นเกินฝืนฝัน

ระหว่างสูญเสียเธอดึงดัน                 นาฬิกาคืนวันยังเดินไป

         เธอรู้ทุกอย่างล้วนพบจาก      ใครเลยไม่ฉีกพรากสู่วันใหม่

ว่างเปล่าชั่วคราวสลายไป              แค่ใจโดดเดี่ยวและเปลี่ยวจม

แด่คนหม่นเศร้าริมระเบียง              ฝืนลุกจากข้างเตียงน้ำตาห่ม

ข้างนอกแดดยังฉายเย้าสายลม         รอเพียงเธอชื่นชมในยามเช้า