แดดร้อนยังเต้นเร่า                        อิงร่มเงาสักครู่ไหม

ภาพจำแม้ฟังใจ                                              รินชาจิบอาจเจือจาง

หมอนนุ่มเอนนอนหนุน                              ลมละมุนเก้าอี้ว่าง

เพลาแผดแดดเลือนราง                                ค่อยก้าวย่างย่ำทางไป

                มิต้องกรีดน้ำตา                              เอ่ยสัญญาหวนมาใหม่

ถ้อยคำอำลาใด                                               ล้วนเปล่าดายไม่จำเป็น

แค่เพียงการพานพบ                                      และปลีกหลบอันรื่นเย็น

เศร้าสุขทุกข์ลำเค็ญ                                       หลอมระคนก้นถ้วยชา

ระหว่างทางเดินเดียวดาย             เศษฝนโปรยปรายเลือนฝัน

หลอมรวมกลางคืนกลางวัน                      หลงเหลือห้วงสั้นหายใจ

งันเงียบสุ้มเสียงดนตรี                             ไม่มีบทกวีดอกไม้

เก้าอี้ขาวนวลเพลินใจ                              คลับคล้ายว่าฉันไม่มี

เชื่อมั่นหมุดหมายมิตรภาพ           เผลอใจซึมซาบล้นปรี่

โลกปลอมเปลี่ยวร้างบางที                        เหน็บหนาวโบยตีเตือนตน

ก้าวเดินโดยไร้บทเพลง                             ท่ามกลางบรรเลงสายฝน

หยิบเศษใบไม้ร่วงหล่น                             จะค้นขีดเขียนวิญญาณ

รวยรินราวต้อนรับ                    และไม่รู้ระยะทาง

ฉันนั่งเธอนิ่งยืน                      ผ่านค่ำคืนแปลกเปลี่ยวร้าง

บุหรี่คลี่ควันบาง                       เข้าครอบคลุมสนทนา

          ยืดยาวอย่างเยียบเย็น     ไม่จำเป็นต้องค้นหา

หมดจอกฉันลืมตา                    เธอรินต่อแล้วดับไฟ

เรื่อยเรียบอีกเงียบงัน               ดีกรีฝันเต็มหยาดใส

ผ่าวร้อนกำซาบใน                    ค่อยหลอมใจจนรื่นรมย์

                                 บนถนนรถขวักไขว่ ก่นด่าอึงอล

                                 หมาข้างถนนไม่รับรู้

                                 เรื่อยเรียบเงียบเหงา หยดน้ำตาร่วงพราวกลางเสียงจอแจในห้องอาหาร

                                 ขอทานข้างหน้าร้านไม่สนใจใฝ่ฟัง

                                 ตัวอักษรพิมพ์พลิ้วอย่างโหยหา คลั่งบ้า หวานเศร้า

                                 เสียงหายใจหล่นหายกลางเครือข่ายอินเตอร์เน็ต

ข้างนอกอาจยาวนาน               หากข้างในไม่เคยมี

เรียงหมอนเฝ้านอนฝัน              เลือนคืนวันลืมแสงสี

โลกเก่าล้วนราตรี                      ห่มเดือนปีอยู่ยาวนาน

       เช้าชื่นไม่ชื่นเช้า                   ยังจมเงายากเคลื่อนผ่าน

ติดยึดแต่วันวาน                         อีกแขวนฝันอันมอดไฟ

เพียงหวังจะแหวกม่าน              จำจดจารกับวันใหม่

ว่างเปล่าจะเปิดไป                      แม้ไม่ทันดวงอาทิตย์

สำหรับ “โอ”

        แด่ใครบางคนที่ข้างเตียง      น้ำตาเธอหล่นเรียงจนรุ่งเช้า

อีกคนปิดเปลือกตาอันบางเบา        ต่างรู้-รุ่งเช้าก็เท่านั้น

เธอร้องไห้มาข้ามคืน               ปลอกหมอนเปียกชื้นเกินฝืนฝัน

ระหว่างสูญเสียเธอดึงดัน                 นาฬิกาคืนวันยังเดินไป

         เธอรู้ทุกอย่างล้วนพบจาก      ใครเลยไม่ฉีกพรากสู่วันใหม่

ว่างเปล่าชั่วคราวสลายไป              แค่ใจโดดเดี่ยวและเปลี่ยวจม

แด่คนหม่นเศร้าริมระเบียง              ฝืนลุกจากข้างเตียงน้ำตาห่ม

ข้างนอกแดดยังฉายเย้าสายลม         รอเพียงเธอชื่นชมในยามเช้า

    ระหว่างการมาถึง        ใครคนหนึ่งยังเฝ้ารอ

บนทางอันทดท้อ            อีกทุกข์ร้างระหว่างวัน

เจ่าจมเก้าอี้เปล่า            เศษฝุ่นเศร้าแปดเปื้อนฝัน

ลมร้อนตอนปลายวัน       แค่พัดผันไม่เคยวก

   ตราบเท่าเธอเทียบท่า    ย้อนกลับมาสู่อ้อมอก

หยาดใสไหวสะทก          สะท้อนซึ้งในดวงตา

ล้อเหล็กที่บดราง            แวะจอดวางการค้นหา

หยุดเข็มนาฬิกา              การจากลาถูกทำลาย

            “เห่าดง” รสเด็ดเด็ด                                 ใครชอบเผ็ดอยากให้ลอง

พริบเดียวง่ายดายคล่อง                                       เพียงพี่น้องเริ่มลองทำ

ชิ้นเนื้อแล่สไลซ์                                                   อย่าหนาไป-พอดีคำ

ร้อนเดือดลวกผ่านน้ำ                                           ไม่ทิ้งนาน-กำลังดี

มะนาวนำรสเปรี้ยว                                  คลึงสักเดี๋ยวค่อยได้ที่

น้ำปลาใช้อย่างดี                                                พริกป่นด้วยเดี๋ยวได้กิน

ที่เด็ดตรงพริกไทย                                               มากเท่าไหร่ยิ่งหอมกลิ่น

คลุกเคล้าเข้าเนื้อชิ้น                                            คนข้างช่วยเด็ดกะเพรา

            คลุกซ้ำสองสามรอบ                                ยังไม่ชอบเติมรสเข้า

เผ็ดเปรี้ยวเลือกปรุงเอา                                         รสจัดจัดคือหัวใจ

เด็ดเด็ดรสเห่าดง                                                 เสร็จแล้วส่งเข้าปากไป

ลิ้มรสโดยทันใด                                                  จะให้ดีต้องมีเบียร์

 บ่ายร้อน ๆ วันอาทิตย์ เลือกเมนูง่าย ๆ หยิบของในตู้เย็นมาทำอะไรกินเล่น เอ...แล้วไหงจบลงที่เบียร์ได้หว่า...(ลองดูครับ ทำง่าย อร่อยด้วย)

    บ่อยครั้งบางคราวเราคิด       ชีวิตคลานคลอนอ่อนไหว

เวียนวนบนอุ้งมือใคร                  ทางเดินหัวใจไม่มี

สันสนทนเศร้าเหงาทั่ว                ลืมตาตื่นกลัวแสงสี

โลกเก่าสีเทาที่มี                         ไม่คุ้นสักทีความรัก

      บ่อยคราวหลายครั้งคอยค้น  ทางใดหลุดพ้นกับดัก

ไม่หมายมือใดฟูมฟัก                  จุดหมายแตกหักจักยอม

แม้เดินไม่ได้จะคลาน                  น้ำตาคือการหล่อหลอม

โยนทิ้งฝันเปล่าแปลกปลอม          เศร้าสุขทุกข์ตรอมพร้อมเจอ

เออใช่-ชีวิตนั้นผุพัง                                ห้อหุ้มความหลังคราบสนิม

ปร่าขมเศร้าเหงาเราเคยชิม                                 ผ่านพ้นลองลิ้มรสน้ำตา

จะดื่มด่ำความสุขอย่างไรได้                                ที่เห็นและเป็นไปก็หนักหนา

อาจบ้าง-นานครั้งบางเวลา                                  หยาดฝนโปรยมาให้รื่นเย็น

ถูกแล้วที่รักเราสึกกร่อน                       หวั่นไหวโอนอ่อนอย่างตาเห็น

พอแดดพ้นลมผ่านเพียงยามเย็น                         เราอาจเป็นส่วนเสี้ยวอันสิ้นแรง

หยัดยืนอย่างคนไม่อยากยืน                                 จากค่ำจวบคืนไม่เห็นแสง

บางคราวใครเห็นเป็นกำแพง                                หวังพักพิงเติมแต่งเรากลับล้ม

ร้อยโยงซึ่งเส้นสาย       วันคลี่คลายยังไม่เห็น

ซ้อนทับทุกยามเย็น                     และติดยึดมายาวนาน

พลีตนเป็นหนทาง                      ใครแวะวางล้วนข้ามผ่าน

หลงเหลือแต่ร้าวราญ                   ไว้แขวนฝันกับแสงไฟ

         เปลี่ยวเปล่าก็หยัดยืน         จนรุ่งตื่นของวันใหม่

คืนหนาวยาวเท่าใด                     หัวใจใครจักรับรู้

เอาเถอะ-ถึงเดียวดาย                    ในความหมายฉันยังอยู่

สุขเศร้าจะลองดู                     แม้โดดเดี่ยวจะเป็นไร                                          

       หยุดอยู่เพื่อรอวัน                แอบอิงฝันกำแพงเก่า

หลืบมุมมีร่มเงา                         ให้หัวใจได้จำจาร

แรมทางมารอบทิศ                     เงาชีวิตนั้นหมดลาน

คืนวันที่ผันผ่าน                          ประทับนานเป็นริ้วรอย

       หยุดอยู่เพื่อรู้จัก                  แวะผ่อนพักเพื่อรอคอย

กลางโลกอันเคลื่อนคล้อย          อีกหมุนคว้างอยู่อย่างนั้น

ก่อนแดดจะผลัดเงา                   กำแพงเก่าแปรเปลี่ยนผัน

เพียงพักสักห้วงวัน                     ก่อนวนวิ่งสู่สิ่งเดิม

เพราะมีกลอน มีบทกวี ภาษาจึงไม่ได้เป็นเพียงถ้อยคำพูดคุยทักทาย แต่กินความถึงอารมณ์ (ว่าไปนั่น)

ลองกันสักตั้ง กลอน กาพย์ กลอนเปล่า หรือจะกลอนประตูก็ได้ มาสนุก ๆ กัน